Βρισκόμαστε και πάλι στα πρόθυρα της πολυσυζητημένης, πολυξακουσμένης και κυρίως πολυπόθητης γιορτής των ερωτευμένων και φτάνοντας σε συμπεράσματα τετριμμένα και τελείως άχρηστα,  αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας. Διαπίστωσα λοιπόν αρχικά ότι η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, παρότι είναι μια ξενόφερτη χριστιανική γιορτή όπως πολλές άλλες, άρεται από όλες τις θρησκευτικές προλήψεις και παραπέμπει σε πράγματα τελείως διαφορετικά. Με λίγα λόγια, η γιορτή αυτή δεν ανήκει στις περιπτώσεις εκείνες που ξημερώνει 14 Φλεβάρη και συ σκοτίζεις το μυαλό σου αναλογιζόμενος : “Ποιόν έχω μωρέ..ποιόν έχω? “ ΚΑΝΕΝΑΝ..μάλλον! Διότι στη γιορτή αυτή ή “έχεις” ή “δεν έχεις” αν έχεις θα το ‘ξερες!
Το άλλο που παρατήρησα σχετίζεται με την οπτική γωνία από την οποία ο καθένας βλέπει τη γιορτή. Και μην πέσετε στην παγίδα να πιστέψετε ότι αυτό εξαρτάται από τη μόρφωση, την παιδεία και την κοινωνική υπόσταση αλλά σχετίζεται καθαρά και μόνο με τη φάση στην οποία βρίσκεται ο καθένας! Έτσι, ο ερωτευμένος βγαίνει αγορά για ανεύρεση δώρου, ανταλλάσσει  συνωμοτικά βλέμματα με άλλους ερωτευμένους, πιάνει στα χέρια του ένα ζευγάρι παντόφλες και η φαντασία του γεννά εικόνες που φτάνουν μέχρι την πρώτη νύχτα του γάμου. Του φαίνεται όμως «φτωχό» ένα μόνο τεμάχιο δώρου και το συνδυάζει αυτόματα με σοκολατάκια σε συσκευασία κόκκινης καρδιάς, κόκκινα τριαντάφυλλα βαμμένα …κόκκινα, μυρωδικά κεριά στις αποχρώσεις του …κόκκινου  και άλλα αξεσουάρ σε προβλεπόμενο χρώμα. Τέλος, αν ο ερωτευμένος τυγχάνει να είναι κάποια ανάλαφρη ξανθιά, ξοδεύει άλλη μια περιουσία για τον εαυτό της, ώσπου τελικά να μοιάζει η ίδια με δώρο. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι άγαμοι-αδέσμευτοι κοινώς τα μαγκουφάκια! Αυτοί, γκρινιάζουν για τις τεράστιες εμπορικές διαστάσεις που έχει πάρει το θέμα, θεωρούν κιτς το στολισμό σε ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία και  λοιπά καταστήματα και χλευάζουν το δεσμευμένο φίλο τους ότι τάχα είναι καψούρης του κερατά και τρέχει πίσω από το φουστάνι της Αννούλας. Παρεμπιπτόντως, αυτή η μέρα στα μέσα του Φλεβάρη είναι και η μόνη που η Αννούλα φαντάζει τόσο σπουδαία  φεγγαρομαγγάνα και καταφερτζού. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο…τσιμουδιά οι φίλοι για καψούρα..
Έτσι, η παρέα των μαγκούφηδων που αποφασίζει να βγει το βράδυ, νιώθει περίσσιο ηρωισμό για το κατόρθωμα της να σταθεί κόντρα στην ακεραιότητα των ζευγαριών. Μόλις τσουγκρίσουν τα ποτήρια στο μπαράκι, η Χαρούλα απ’τα ηχεία παραπονιέται: «γιατί δεν τους αντέχω…ερωτευμένους και ‘γω να μην έχω» και …το γλέντι ξεκινά!
Εκείνοι όμως που βρίσκονται στη χειρότερη μοίρα και ας με συγχωρήσουν οι πληγέντες, είναι οι παντρεμένοι-χρόνια δεσμευμένοι. Συνήθως τους απασχολούν πολύ σημαντικότερα πράγματα όπως η δουλειά, τα λεφτά, τα παιδιά, τα μαλλιά που… πέφτουν και η απλήρωτη δόση της πιστωτικής. Και μέσα σ’όλα αυτά, καλώς τον μας κι ας άργησε ο Άγιος Βαλεντίνος. Φήμες, γιατί ο Άγιος είναι συνεπέστατος, 14 και με τη βούλα!                                                                                                                  Η κατηγορία αυτή βλέπει μόνο την αρνητική πλευρά της υπόθεσης, περίπου όπως οι μαγκούφηδες με τη διαφορά ότι οι παντρεμένοι δε βγαίνουν βόλτα μόνοι τους το βράδυ. Και ενώ πολύ θα ήθελαν να πουν τη φοβερή ατάκα: «εγώ καρδιά μου σου δείχνω την αγάπη μου όλο το χρόνο» και να ξεμπερδέψουν, πρέπει να ακολουθήσουν τις κοινωνικές επιταγές, ν ’αγοράσουν δώρα που δεν τα έχουν διαλέξει οι ίδιοι και να δεχτούν εκπλήξεις που καθόλου δεν τους εκπλήσσουν.
Όπως και να’ χει ,οι κόκκινες καρδιές, τα  μπαλόνια και τα λούτρινα θα έχουν και φέτος την τιμητική τους. Έτσι ο Άγιος Βαλεντίνος από ‘κει ψηλά θα σκορπά υπεροπτικά χαμόγελα και θα καυχιέται στους άλλους Αγίους για τη λαμπερή γιορτή που του ετοιμάσαμε.
Μην το παίρνεται λοιπόν προσωπικά και χαρείτε αυτή τη μέρα από όποια οπτική και αν τη βλέπετε. Όπως και να ’χει μια εκδήλωση αγάπης δεν μπορεί παρά να είναι κάτι καλό, κάτι που δίνει χαρά πρωτίστως σε μας τους ίδιους και μας βελτιώνει. Κάτι που μας θυμίζει την πιο πρωτόγονη αλήθεια …την ανάγκη της συντροφικότητας!

Δέσποινα Πασχαλίδου